Levensvlag: misschien wel de meest inclusieve vlag die er is

Vandaag is bij het gemeentehuis van Tholen de Levensvlag gehesen.

Het initiatief kwam van de Thoolse werkgroep van Schreeuw om Leven en de afdeling Tholen van de Nederlandse Patiëntenvereniging. Samen met de Christenunie hebben wij als SGP Tholen dit van harte gesteund.

Een vlag is een eenvoudig symbool, maar het kan veel zeggen. Deze vlag is niet van een land, een organisatie of een bepaalde groep. Het is een vlag voor ieder mens, van het allereerste begin tot het laatste moment. Het is daarmee misschien wel de meest inclusieve vlag die er is. Voor ons ligt die overtuiging in Gods Woord: “Ik loof U, omdat ik op een ontzagwekkende, wonderlijke wijze gemaakt ben” (naar Psalm 139).

Voorafgaand aan het hijsen van de vlag werden de aanwezigen kort toegesproken. Onderstaand de bijdrage:

Beste aanwezigen,

Wat fijn dat u er vandaag bent. Dat betekent veel.

We hijsen vandaag samen de Levensvlag. Een initiatief van de Thoolse werkgroep van Schreeuw om Leven en de afdeling Tholen van de Nederlandse Patiëntenvereniging, met steun van de lokale fracties van de ChristenUnie en de SGP. Mensen die elk vanuit hun eigen perspectief en achtergrond iets heel kostbaars willen beschermen: het leven zelf.

We hijsen straks een vlag. Een vlag is iets eenvoudigs. Een stuk stof aan een mast. Maar kijk wat het kan doen. De driekleur op 4 mei, als het stil wordt en we aan hen denken die er niet meer zijn. De vlag op Bevrijdingsdag. De vlag die uithangt als je zoon of dochter eindelijk is geslaagd, en je de trots bijna niet kunt verbergen. Een vlag kan zeggen: dit is belangrijk. Dit mag niet vergeten worden.

En dat is wat deze vlag zegt. De Levensvlag is misschien wel de meest inclusieve vlag die er is. Geen vlag van een land, geen vlag van een organisatie, geen vlag van een groep. Het is een vlag voor ieder mens. Voor het kind dat nog niet geboren is. Voor de bejaarde die haar naam bijna vergeten is. Voor jou, voor mij. Want ieder mens heeft waarde, simpelweg omdat hij of zij mens is. Van het allereerste begin tot het laatste moment.

"De Levensvlag is misschien wel de meest inclusieve vlag die er is. Geen vlag van een land, geen vlag van een organisatie, geen vlag van een groep. Het is een vlag voor ieder mens."

Voor mij, en voor velen hier, ligt die overtuiging in het geloof. In Psalm 139 staat: “Ik loof U, omdat ik op een ontzagwekkende, wonderlijke wijze gemaakt ben.” Wonderlijk gemaakt. Gekend, nog voordat we een naam hadden. Dat zijn woorden van diepe verwondering.

En die verwondering is er niet alleen bij gelovigen. We horen haar ook bij mensen van wie we het misschien niet verwachten. Joop den Uyl zei dat je een samenleving afmeet aan hoe zij omgaat met de zwaksten. Nelson Mandela zei dat het er niet alleen toe doet dát we hebben geleefd, maar welk verschil we hebben gemaakt voor anderen. Als het erop aankomt, worden we niet herinnerd om wat we bezaten of bereikten. We worden herinnerd om de liefde, de aandacht en de zorg die we gaven.

Daarom denken we vandaag aan het begin van het leven, maar ook aan iedereen die zich kwetsbaar voelt. Aan de aanstaande moeder die voor een zware keuze staat, misschien wel onder druk van de mensen om haar heen, en zich zo ontzettend alleen voelt. Aan de aanstaande vader die buiten het besluit wordt gehouden en met zijn verdriet nergens heen kan. Aan wie ziek is en afhankelijk van anderen. Aan onze ouderen. Aan hen die zich afvragen of iemand hen mist.

Wij zijn hier niet om te zeggen: wij weten het beter. Wij zijn hier om te zeggen: u staat er niet alleen voor.

Schreeuw om Leven roept vaak op: “Draag bij aan een hoopvolle toekomst.” Dat woord “hoopvol” raakt ons. Want hoop komt niet uit het niets. Hoop groeit waar mensen elkaar vasthouden. Waar hulp is. Waar iemand écht luistert. Waar je mag voelen: ik hoef het niet alleen te doen.

Moeder Teresa zei het zo treffend en ik citeer haar graag: ongewenst, ongeliefd en vergeten zijn, is een grotere armoede dan gebrek aan voedsel. Laat dat even op u inwerken. Er zijn mensen in onze gemeente, misschien wel in onze straat, die precies die armoede kennen.

"Ongewenst, ongeliefd en vergeten zijn, is een grotere armoede dan gebrek aan voedsel."

Bescherming van het leven gaat dus niet alleen over standpunten. Het gaat over nabijheid. Over een hand op een schouder. Over aanbellen bij die buurman. Over zeggen: ik zie je. Dat is niet alleen een taak voor organisaties en bestuurders. Dat is een roeping voor ieder van ons: als buur, als vriend, als familielid, als inwoner van Tholen.

Daarom is deze vlag meer dan een symbool. Het is een uitnodiging. Een uitnodiging om iets van die hoop, die aandacht en die liefde door te geven.

En daarom wil ik u uitnodigen: Schenk een kop koffie in, ga in gesprek, ook met iemand die u nog niet kent. Ook als u het niet op alle punten met elkaar eens bent. Vraag eens: wat betekent dit onderwerp voor jou? Misschien hoort u een verhaal dat u raakt. Misschien deelt u er zelf een. Want in zo’n gesprek begint het omzien naar elkaar.

Want ieder mens telt.
Ieder mens is van waarde.
En ieder mens mag gezien worden.

Dank u wel.